پذیرش آگهی و تبادل خدمات با کانال های و سایت های دیگر 09036503610      سال حمایت از کالای ایرانی مبارک باد      
کد خبر: ۳۰۰۵۰
تاریخ انتشار: ۱۱ آذر ۱۳۹۸ - ۱۳:۳۴
در نشست مطبوعاتی نمایش "دست های آلوده" مطرح شد:
نشست مطبوعاتی نمایش "دست های آلوده" نوشته ژان پل سارتر با ترجمه جلال آل احمد و با دراماتورژی و به کارگردانی مسعود موسوی، صبح روز یکشنبه، 10 آذر ماه 1398 با حضور کارگردان اثر، ریحانه سلامت و فرزانه رضایی؛ بازیگران، علی ساسانی نژاد؛ طراح صحنه، ثمینه تحویلداری؛ طراح لباس، پویا موسوی؛ از مشاوران کارگردان، بهزاد مرتضوی؛ مشاور روابط عمومی، رسانه و تبلیغات نمایش "دست های آلوده" و همچنین، تنی چند از اصحاب رسانه در کافه بیستروپاپ برگزار شد.

به گزارش پایگاه خبری گیتی آنلاین، نشست مطبوعاتی نمایش "دست های آلوده" نوشته ژان پل سارتر با ترجمه جلال آل احمد و با دراماتورژی و به کارگردانی مسعود موسوی، صبح روز یکشنبه، 10 آذر ماه 1398 با حضور کارگردان اثر، ریحانه سلامت و فرزانه رضایی؛ بازیگران، علی ساسانی نژاد؛ طراح صحنه، ثمینه تحویلداری؛ طراح لباس، پویا موسوی؛ از مشاوران کارگردان و همچنین، تنی چند از اصحاب رسانه در کافه بیستروپاپ برگزار شد و بهزاد مرتضوی؛ مشاور روابط عمومی، رسانه و تبلیغات نمایش "دست های آلوده"، مدیریت نشست را بر عهده داشت.

بهزاد مرتضوی به حاضران در نشست مطبوعاتی نمایش "دست های آلوده" خوش آمد گفت سپس تریبون را به مسعود موسوی؛ کارگردان اثر سپرد تا از انگیزه های خودش برای اجرای یکی از پرتکرارترین نمایشنامه های ژان پل سارتر بگوید.

مسعود موسوی، ابتدا نقبی به مشکلاتی زد که در روزهای نخستین نمایش به سبب قطعی اینترنت و عدم امکان تبلیغات کافی برای مخاطبان بالقوه تئاتر در شبکه های مجازی به وجود آمد و گفت که من، دو سال قبل، نمایش "اکتبر 1942، پاریس" را اجرا کردم که مربوط به مسائل جنگ جهانی دوم بود و با بازخوردی که از تماشاگران گرفتم، احساس کردم مرور تاریخ و رویدادهای تعیین کننده در سرنوشت بشریت، می تواند در دنیای کنونی و در همه کشورها مورد تاکید و مورد استفاده قرار بگیرد در نتیجه، به سراغ ژان پل سارتر رفتم و سارتر، آنقدر بزرگ و پیچیده است که به راحتی نمی توان آثارش را اجرا کرد از اینرو، دو سال طول کشید تا تصمیم گرفتم چه اثری را برای اجرای بعدی انتخاب کنم زیرا معتقدم هر اثر هر کارگردانی در صورتی که نسبت به اثر قبلی حداقل یک قدم رو به جلو نباشد، در عمل محکوم به شکست است.

او افزود که رمان های "تاواریش" و "ایزوله" را به نمایشنامه تبدیل کردم و هر دوی آنها، آماده اجرا هستند هرچند برای اینکه خودم را در مواجهه با کارگردانی آثار سارتر محک بزنم، نمایشنامه "دست های آلوده" را با آگاهی کامل نسبت به اجراهای پیشین نمایشنامه روی صحنه تئاتر، تئاترهای تلویزیونی و حتی اجراهای صحنه ای در کشورهای دیگر برگزیدم و حتی ویدئو برخی آثار را تهیه و مشاهده کردم بعد رویکرد خودم را نسبت به نمایشنامه مشخص نمودم.

کارگردان نمایش "دست های آلوده"، داستان درام محور و زیبای سارتر، آموزه های جهان شمول برای دوره کنونی از جنبه های مختلف و دیالوگ های چندبُعدی و عمیق را سه خصوصیتی برشمرد که باعث شد نمایشنامه مذکور را به روی صحنه ببرد جدا از فلسفه سارتر که فلسفه عمیقی است و روایت نمایشنامه را به طور خلاصه اینگونه بیان کرد که "سیاست، کثیف است." و هر کسی وارد سیاست/ قدرت شود، روزی به مردم خیانت می کند که چالش سیاسی درون متن است و هیچکس از چنین موضوعی مبرا نیست زیرا انسان ها، اغلب سیاسی کاری می کنند به جای اینکه رویکردی انسانی را در پیش بگیرند و انسانیت را پیش از سیاست در الویت قرار دهند.

او در پایان بخش اول صحبت ها عنوان کرد که هشتاد صفحه از متن سارتر را حذف کردم نه اینکه اضافه باشد بدین دلیل که تئاتر، بیانیه و نشست سیاسی نیست بلکه فقط تصویر، تصویر و تصویر است و 90 درصد از دیالوگ ها باید به زبان تصویر برگردند.

علی ساسانی نژاد از اهمیت مقوله طراحی صحنه برای خودش گفت و اینکه به راحتی قبول نمی کنم طراحی صحنه هر اثری را انجام بدهم.

طراح صحنه، چالش دواجرایی شدنها در تالار قشقایی را اصلی ترین چالش طراحی صحنه نمایش مسعود موسوی برشمرد به صورتی که عوامل به راحتی قادر به جا به جایی و جمع آوری دکور باشند و خاطرنشان کرد که من، طراح صحنه را به عنوان معمار یک جهان در نظر می گیرم که معماری وجود نداشته باشد، به طور متعاقب، هیچ سبک زندگی وجود نخواهد داشت و آثاری را می پذیرم که بتواند چنین شرایطی را برای من فراهم آورد بنابراین تئاتر بدون طراحی صحنه و دکور برای من، مثل جهانی بدون معماری و یک بیابان برهوت است که نشات گرفته از بدبختی، فقر و نداری است و در قریب به اتفاق طراحی های من، طراحی صحنه بر شخصیت ها غلبه دارد همانند کتابخانه که در نمایش "سقراط" حمیدرضا نعیمی وجود داشت از آنجا که طراحی صحنه، شخصیت ها را تعریف می کند و دکور باعث می شود مخاطبان به شخصیت ها و کنش های آنها بیاندیشند و آنها را بررسی کنند و سخنان خودش را اینگونه پایان داد که یک دکور خوب، تحلیل بهتری از کنش های بازیگران را در پی خواهد داشت.

ریحانه سلامت بازیگر نقش "اولگا" بعد از طراح صحنه نمایش "دست های آلوده" سخن گفت و اذعان کرد که وقتی با کارگردان اثر صحبت و نمایشنامه خوانده شد، من دوست داشتم نقش "جسیکا" را بازی کنم هرچند مسعود موسوی موافقت نکرد و نقش دیگری را به من سپرد از آنجا که با توجه به ویژگی های بدنی، بیانی و جنس بازی، کارگردان ها، نقش شخصیت های یخ، جنگجو و بی حس را به من پیشنهاد می دهند از اینرو، نقش هایی را دوست دارم بازی کنم که شبیه من نیست زیرا باور دارم هنگامی که نقشی که شبیه تو نیست را ایفا می کنی، اتفاق خوب برای بازیگر بهتر می افتد.

او در بخش انتهایی سخنانش درباره انطباق نمایشنامه دراماتورژی شده "دست های آلوده" با شرایط حال حاضر کشور عنوان کرد که برای اجرای چنین آثاری باید خطر کرد چون داستان با شرایط می خواند و نمی خواند بدین صورت که تماشاگران، به تماشای یک شرایط بد در طول نمایش می نشینند و از سوی دیگر، مردم، خسته و درگیر مشکلات خودشان هستند و سخت می توان آنها را مجاب کرد که به تماشای این نوع درام ها بنشینند و مسعود موسوی در مقام کارگردان، این خطر را پذیرفت.

مسعود موسوی، بخش دوم سخنان خودش را اینگونه آغاز و از شرایط تئاتر کشور گلایه کرد که تئاتر در بدترین شرایط قرار دارد و رو به نابودی است و هر کارگردان می تواند در این شرایط دو رویکرد داشته باشد:

1- تئاتر بدون تفکر، بی محتوا، کمدی، سطحی و احمقانه بسازد و آمار ارائه دهد که هشتصد نفر آمدند و از یک بازیگر امضا گرفتند.

2- تئاتری که اساتید تئاتری یاد دادند و چنانکه استاد حمید سمندریان گفتند: دست من، از قبر بیرون ماند چون اجازه ندادند نمایش "گالیله" را اجرا کنم.

و ادامه داد که من، طرفدار تئاتر سمندریان هستم چون هنگامی که حتی دو تا تماشاگر داشتند، با شرف تئاتری اجرا روی صحنه بردند و با قاطعیت عنوان کرد که حاضر هستم که چنین خطری را بپذیرم و فقط محدود به این اثر نمی شود و همیشه حاضر هستم چنین خطری کنم.

او راجع به حضور بازیگران سینمایی و غیره در نمایش ها گفت که فرزانه رضایی بازیگر نقش "جسیکا"، یک دانشجوی تئاتری است که اولین حضورش را در یک اثر حرفه ای تجربه می کند و من، او را برای ایفای این نقش انتخاب کردم و به شدت از انتخابم راضی هستم.

کارگردان نمایش "اکتبر 1942، پاریس" افزود که 90 درصد بازیگران تئاتری بیکار هستند و به آنها، اثری پیشنهاد نمی شود به صورتی که آنها، یک به یک از دور خارج می شوند تا آقا/ خانم ایکسی جایشان را بگیرد که همزمان با شانزده پروژه مختلف قرارداد دارد که چه اتفاقی در تئاتر بیافتد؟! و این وضع تئاتر است و عنوان کرد که من، افتخار می کنم که از بازیگران سینمایی در اثرم استفاده نمی کنم.

او از وجود استعدادهای بیشمار تئاتری پرده برداشت که کارگردان ها را از حضور بازیگران سینمایی و غیره در آثارشان بی نیاز می سازد و با اشاره به بازیگران و عوامل نمایش "دست های آلوده" حاضر در نشست گفت که تک تک آنها، روزگاری دانشجویان من بودند و حالا، با من همکاری می کنند و یادآور شد که این آنچه است که روزگاری، استادان تئاتری آموزش دادند اینکه در دانشگاه ها، گروه های تئاتری تشکیل بدهید و با همدیگر، رشد کنید و صحبت های خودش را راجع به حضور بازیگران سینمایی و غیره اینگونه خاتمه داد که من، به بازیگران سینمایی باج نخواهم داد.

ثمینه تحویلداری در سخنانی کوتاه روی صحبت های مسعود موسوی درباره کنشگری تئاتر در مسائل سیاسی و اجتماعی صحه گذاشت و راجع به طریقه طراحی لباس در تازه ترین نمایش مسعود موسوی گفت که طراحی لباس نمایش "دست های آلوده" براساس مستندات تاریخی و همچنین، رویکرد کارگردان است تا بتواند به بازیگر برای ایفای نقش یاری برساند همانند آنچه که در انتخاب رنگ ها برای بازنمایی درونیات تاریک شخصیت ها و داستان صورت گرفت.

مسعود موسوی با اشاره به لباس های سیاه و سفید شخصیت ها به جز شخصیت "جسیکا" با لباس رنگی و همچنین، سلول های زنگ زده طراحی شده برای هر یک از شخصیت ها از اسکلت خشونت آمیز سیاسی حاکم بر اجرا حرف زد و رویکردش نسبت به نمایش دوره های تاریخی را اینگونه توضیح داد که من به یک دوره تاریخی وفادار نمی مانم و هر دوره تاریخی برای من، بهانه ای برای روایت ایران است در نتیجه، مخاطبان نشانه های متعلق به هر دو زمان گذشته و حال را توامان مشاهده می کنند به صورتی که بی زمانی در همه اجزای صحنه ملموس است و حتی من از برخی ماکت ها مثل لیوان های غیرواقعی در نمایش بهره می برم تا به تماشاگران مدام یادآوری کنم که اینجا، تئاتر است و گاهی با انتقاد بازیگران مواجه می شوم که در پاسخ به آنها می گویم که من از اشیای غیرواقعی استفاده می کنم تا مخاطب، حرف مرا گوش بدهد و ذهنش درگیر نشود که چه در لیوان ها ریخته شده است؟ چه طعمی دارد؟ و چرا از چنین عنصری در این صحنه استفاده شد؟

فرزانه رضایی بازیگر نقش "جسیکا" از لزوم پاسخگویی هنرمندان رشته های مختلف به اطرافیان و مخاطبان برای حضور در یک اثر، ترسیم یک نقاشی و نگارش یک ترانه/ داستان سخن گفت و نمایش "دست های آلوده" را اثری عنوان کرد که خوشبختانه، بازیگران و عوامل می توانند پای حضورشان در اثر بایستند زیرا اثری هدفمند و دغدغه مند است.

او تفاوت اجرای روی صحنه را با متن اصلی در ضرورت های جامعه مبتنی بر نگاه کارگردان برشمرد و در بخش دیگری گفت که اصلی ترین چالش بازیگری برای او در "دست های آلوده"، بازنمایی دو جنبه عشق و جسارت در شخصیت "جسیکا" بود که هرچند سخت، توانست خودش را به آن نزدیک کند و افزود که او، هنوز به ایدئولورژی ها، آلوده نشده است و شخصیتی، زنده و پویا است که عشق را در همه جا می بیند بدین سان، "جسیکا" با توجه به تفکر و احساساتی که دارد، شخصیتی ارزشمند است که این حسن ختام سخنان فرزانه رضایی بود.

مسعود موسوی در بخش پایانی، بحث نابودی طراحی صحنه و طراحی نور با چند اجرایی شدنهای تماشاخانه های تئاتری را پیش کشید و اجراهای متعدد در تماشاخانه ها را به "سِری دوزی" تشبیه کرد که کیفیت برای آنها، هیچ اهمیتی ندارد و فقط کمیت مهم است به صورتی که حتی کارگردانی که هیچ رزومه ای ندارد، می تواند در تالار وحدت اجرا برود و چند بازیگر سینمایی را دور خودش جمع کند و در نهایت، به بدترین شکل، با شکست مالی رو به رو شود فقط بدین دلیل که از خانواده ثروتمندی است و ثروت به اندازه کافی در اختیار دارد که یک بازیگر سینمایی و غیره را برای یک بازه زمانی چند ماهه به رهن کامل خودش دربیاورد که اتفاق ناشایستی در تئاتر امروزه است.

 

خبرنگار گیتی آنلاین: فرزاد جمشیددانایی/ عکس های حاشیه خبر: مجید نیک نفس
نویسنده:
نظرات بینندگان
نام:
ایمیل:
* نظر: