پذیرش آگهی و تبادل خدمات با کانال های و سایت های دیگر 09191910422      
کد خبر: ۳۲۱۵۳
تاریخ انتشار: ۰۷ اسفند ۱۳۹۸ - ۲۱:۱۰
نقد و بررسی فیلم سینمایی "کبوتر" سوبین شهیر؛
سینمای کشور هندوستان فقط به صنعت فیلمسازی بالیوود معطوف نمی شود و صنایع فیلمسازی دیگری در نقاط مختلف کشور هفتاد و دو ملت در حال فعالیت است، به طوری که با مشاهده هر یک از آثار در "تالیوود"، "کالیوود" و ... با جهانی جدید، روبرو خواهید شد و نقد پیش رو، مصداق چنین مدعایی است.

به گزارش پایگاه خبری گیتی آنلاین، فیلم سینمایی "کبوتر" به نویسندگی سوبین شهیر و مُنیر علی و به کارگردانی سوبین شهیر محصول سال 2017 بخش جنوبی ایالت کِرالای کشور هندوستان موسوم به "مالی وود" است که طبق گزارش "دانستنیها درباره بزرگترین صنایع فیلمسازی منطقه ای در کشور هندوستان" نوشته سِری دِوی نامبیار منتشرشده در مجله اینترنتی "سفر فرهنگی" در تاریخ 31 دسامبر 2017، به فیلم های واقعگرای اجتماعی و داستان های شخصیت محور شهره است و رتبه ششم بزرگترین منطقه در صنعت فیلمسازی در کشور هندوستان را با تولید سالانه 100 فیلم سینمایی به خودش اختصاص می دهد و صنعت فیلمسازی مالی وود، طبق گفته ویشال مِنون در گزارش "25 فیلم برتر در یک دهه گذشته" انتشاریافته در مجله اینترنتی "همیار فیلم"، طرفدارانی از سرتاسر جهان دارد که بهبود کیفیت زیرنویس ها، افزایش سرعت اینترنت و اکران گسترده جهانی را از دلایل اقبال به سینمای بخش جنوبی ایالت کِرالای کشور هندوستان برمی شمرد و "قرینه سازی ناتمام" به بررسی نقاط ضعف و قوت فیلم سینمایی "کبوتر" از آثار مورد تحسین سالهای اخیر صنعت فیلمسازی مالی وود می پردازد.

اثر با یک تیتراژ شوخ و شنگ با کنار هم قرارگیری عکسهای مناطق مختلف روستای "مَتَن چِری" شهر کوچی و صدای پس زمینه یک آواز مادرانه محلی آغاز می شود و در عکس ها، نام بازیگران و عوامل اثر به صورت دیوارنوشته به چشم می خورد که با پایان تیتراژ، دو نوجوان از پشت دیوارها سر بر می آورند و دزدکی به داخل یک خانه می نگرند سپس یکی از آنها با نام مستعار "ایچاپی" با بازی "آمال شاه" به درون خانه می پرد و یک ماهی را در دهان پُر از آب خودش می گذارد تا ماهی، زنده بماند و به آکواریوم خانه "ایچاپی" بازگردد که خانه اول و آخر ماهی مذکور پیش از سرقت به وسیله هم محله ای ها است و سکانس افتتاحیه را می توان به تمام "کبوتر" تعمیم داد که داستان اصلی و خرده داستان های دیگر برای "بازیابی یک امر از دست رفته" صورت می پذیرد.

لیتیل سوآیامپ در تصویربرداری، دوربین همیشه در حال حرکت را برمی گزیند که با فضای جوانانه "کبوتر" همسو است و از مهمترین نقاط قوت اثر در کنار طراحی صدای هنرمندانه سِری سانکار است که همچنانکه واقعیت روزمره زندگی دو نوجوان علاقمند به "کفتربازی" را به نمایش می گذارد، در اندک مواقع، توانایی بازنمایی انتزاعی آرزوی غایی آنها را دارد هرچند نمی توان چنین جملاتی را راجع به روایت سوبین شهیر و مُنیر علی و تدوین پَروین پِرابهاکار گفت با وجود آنکه قرینه سازی رابطه دوستانه برادرانه "ایچاپی" و "حاسیب" با رابطه برادرانه "شِین" و "عِمران" تا لحظات آخر به خوبی پیش می رود ولی عشق یک طرفه "ایچاپی" به "سومورو" و پلان بعد از عروسی که کبوتر گمشده آنها در دست رقیب هم محله ای شان است که به عروسی معشوق "ایچاپی" با دوست برادرش "شِین" ارجاع می دهد، قرینه سازی را ناتمام می گذارد به طوری که ازدحام شخصیت های معرفی شده با عناوین دوستان "شین" و معتادان، به سردرگمی مخاطب می انجامد از آنجا که تعدد شخصیت های معرفی شده در زمان "بازگشت به گذشته" در یک بازه زمانی در حدود 35 دقیقه صورت می گیرد و در ادامه، زمان اختصاص یافته به "بازگشت به گذشته" طولانی است و تماشاگران، خط اصلی داستانی را از دست و نکات گفته شده، روایت و تدوین را مد نظر قرار می دهند بدین صورت که با حذف عشق "ایچاپی" و فشرده سازی زمان "بازگشت به گذشته" در مدت حداکثر 15 دقیقه با حذف زوائد، "کبوتر" از یک تنگنای ریتمیک به سلامت خواهد گذشت و مخاطبان، با یک اثرِ بهتر ارتباط می گیرند که به میزان، روایت می کند و دچار زیاده گویی نمی شود.

در ضمن، جای خالی "حاسیب" در "بازگشت به گذشته" و تعریف گذشته برای او، از دیگر نقاط ضعف روایی "کبوتر" است زیرا با توجه به رابطه صمیمانه "ایچاپی" و "حاسیب"، غیرمنطقی است که از مهمترین نقطه عطف خانوادگی بهترین دوست خودش بی خبر باشد.

همچنین، یکی از مهمترین نکاتی که در هنگام تماشای اثر جلب توجه می کند، نگاه مستندگونه کارگردان سوبین شهیر به "کفتربازی"، زندگی طبقه فرودست جامعه و منازعات درون طبقه ای با محوریت تفریح مشترک آنها در دو دوره مختلف همانند "کفتربازی" و "کریکت" است که در هر دوره، یکی نسبت به دیگری به شکل عنصر غالب در روایت ظهور می کند و آنقدر با نگاهی تحسین آمیز، طرز زندگی شخصیت ها را ارائه می دهد که در دقایق نخستین، همذات پنداری را برای مخاطبان به همراه می آورد و مشتاقانه، تماشای ادامه روایت را پی می گیرند.

بازی های دو بازیگر نوجوان "کبوتر"، "آمال شاه" و "گُویندا وی. پای" ستودنی است که در کنار بازی های درخشان دالکِر سلمان در نقش "عِمران" و شِین نیگام در نقش برادر "ایچاپی" و نقش آفرینی های قابل قبول بازیگران نقش مکمل، "کبوتر" را در زمره آثار برجسته در زمینه بازیگری در سینمای کشور هندوستان قرار می دهد به طوری که در فهرست "آثار باارزش" ضمیمه شده به فهرست "25 فیلم برتر دهه اخیر صنعت فیلمسازی مالی وود" به قلم ویشال مِنون جای می گیرد.

در نهایت، نباید اهمیت موسیقی رِکس واجایان، طراحی صحنه و طراحی هنری آجایان چالیسِری، طراحی لباس ماشار همسا و چهره پردازی آر. جی. وایانادان را در دستیابی به چنین جایگاهی در نخستین تجربه کارگردانی سوبین شهیر از یاد برد که اغلب، به عنوان بازیگر نقش مکمل شناخته می شود و در سال 2018 توانست با نقش آفرینی شخصیت اصلی در فیلم سینمایی "یک سودانی از نیجریه" جایزه بهترین بازیگر مرد ایالت کِرالا را از آنِ خودش نماید و با توجه به آنچه که در "کبوتر" در مقام کارگردان عرضه کرد، می توان امید داشت که در آینده ای نزدیک، به یکی از کارگردانان صاحب نام صنعت فیلمسازی مالی وود بدل شود.

 

منتقد گیتی آنلاین: فرزاد جمشیددانایی
نویسنده:
نظرات بینندگان
نام:
ایمیل:
* نظر: