پذیرش آگهی و تبادل خدمات با کانال های و سایت های دیگر 09191910422      
کد خبر: ۳۲۵۳۳
تاریخ انتشار: ۱۱ فروردين ۱۳۹۹ - ۰۰:۵۶
جدیدترین ابتکار فرهنگی در دوران شیوع ویروس کرونا؛
سلبریتی ها در حال نمایش خویشتن بزک نکرده شان و خانه هایشان به ما هستند در حالی که می کوشند همچنان، در هنگام انزوای اجتماعی، در برابر مخاطبان قرار بگیرند.

به گزارش پایگاه خبری گیتی آنلاین، وقتی که قرنطینه ها پیرو شیوع ویروس کرونا چند هفته قبل آغاز شد، دِبورا کَمپمِیِر در بدترین وضعیت در عرصه حرفه ای قرار داشت: در آستانه پخش یک فیلم سینمایی.

این کارگردان مستقل، یک اثر درام مبتنی بر جنبش #MeToo با نام "نوار" داشت که از تجربه دلخراش یک دوست در صنعت سرگرمی سازی الهام گرفته بود و به یک پخش گسترده سینمایی نیاز داشت تا توجهات را جلب و نقدها را دریافت کند.

کَمپمِیِر پای تلفن گفت که "ما در حقیقت، به مرحله پخش نرسیدیم اما آنقدر زیاد پیش رفته بودیم که نمی توانستیم به عقب برگردیم." و وضع نامساعد فیلمی را توضیح داد که قرار بود روز جمعه پخش شود.

پس او هم کاری را انجام داد که بسیاری دیگر در این مقطع از کار افتادگی با محصولات فرهنگی شان انجام دادند: او به دنیای دیجیتال تغییر مسیر داد. فیلم کَمپمِیِر طبق زمانبندی در قالب "پخش مجازی آثار سینمایی" پخش شد. مشتریان با 15 دلار می توانند به مدت دو هفته فیلم را به صورت دیجیتالی تماشا کنند قبل از اینکه از "بستر عرضه اجاره ای آثار سینمایی" سر در بیاورد و شاید مهمترین نکته اینکه آنها می توانند در فضای مجازی در بخش گفتگو با مجموعه گوناگونی از بازیگران و فعالان جنبش، هر روزه از روز جمعه، روز آغازین تا پایان دوره نمایش اثر، در یک شیوه تجربه مکالمه رو در رو از اتاق خوابشان تعامل داشته باشند.

او گفت که "این همه آن چیزی است که شما همیشه در سینماها می خواهید، ولی در حالی که دمپایی به پا دارید".

کَمپمِیِر بخشی از یک اقتصاد خلاق نوظهور است که "سرگرمی سازی با پیژامه" نام دارد و حال و هوای بی قیدی پرنیانی خانه های بسیاری از آمریکایی ها را می گیرد و آن را به مجرایی برای محصولات خود تبدیل می کند. با بسته شدن کسب و کارها در آمریکا و توصیه ها برای عدم حضور در تجمعات بزرگ، پروژه های عظیم سینمایی و تلویزیونی متوقف شدند و فعالان عرصه سرگرمی مجالی یافتند تا به جستجوی راه و روش های نوین برای دو ساحت تولید و عرضه آثارشان بپردازند.

پرِستوُن بِکمَن، مدیر اجرایی قدیمی تلویزیونی در شبکه های تلویزیونی فاکس و ان بی سی که تازگی ها در تهیه جدول "برنامه های دیدنی تلویزیون" کمک کرده بود، گفت که "این دوران دارد تبدیل به دوران ایجاد خلاقیت از چیزهایی می شود که زیبا و جذاب نیستند در عوض، سرگرم کننده هستند".

متخصصان این قالب را با فضای وبسایت ها در دهه 1980 میلادی مقایسه می کنند: ساخته دست انسان ها، اشتراکی و شگفت انگیز. همچنین، خاطرنشان می کنند که در حال حاضر، هنگام پویایی این وضعیت است و ممکن است ورق برگردد هرچند آنها، رویش این جوانه را به فال نیک می گیرند.

این قالب هم اکنون به مسائل مالی نمی اندیشد در صورتی که برخی فعالیت های خیرخواهانه کنار گذاشته شود. متخصصان عنوان می کنند که آنچه که در بخش کسب درآمد نقص به شمار می رود، در جایگاه اهرم تبلیغاتی جبران مافات می کند و احتمال دارد با کاهش انزوای اجتماعی، از لحاظ ارزش مالی، حتی بیش از پیش، ارزشمند تلقی شود.

داگلاس راشکوُف نویسنده و متخصص رسانه های دیجیتال اظهار کرد که "من تا به حال، از زمانی که در جامعه مجازی THE WELL در اوایل دهه 90 برخط می شدم، چنین حسی را تجربه نکردم." و به جامعه مجازی ابتدایی ارجاع می دهد که شامل گروهی از نخستین آزمایش کنندگان می شد که راجع به موضوعات مختلفی به صورت برخط، اغلب دوستانه و قانونمدارانه، به بحث و تبادل نظر می پرداختند. "اینترنت امروز ناگهان انگار که حس فضای وبسایت های دیروز، یک رسانه جنجالی مثل رادیو را منتقل می کند، به جای آنچه که شده است، اساسا یک تلویزیون بزرگ پخش کننده بسترهای رسانه ای مختلف".

این قالب یک هفته قبل به نمایش درآمد هنگامی که دی جِی دی. نایس روی صحنه بزرگ "باشگاه قرنطینه"، یک مهمانی رقص برای ملت دمپایی خزدار به پا در لس آنجلس اجرا کرد حال آنکه میشل اوباما و رقبای انتخابات ریاست جمهوری حزب دموکرات در کنار جِیمی فاکس، آلشیا کیز و دیگران، سری به آنجا زدند.

یکشنبه گذشته "برنامه رُزی اوُدانِل" پخش شد که در آن، مجری سابق برنامه گفتگومحور، در گاراژ خانه اش، برنامه اش را با حضور ستارگان پناه گرفته در منطقه برادوِی و نقاط دیگر، دوباره راه انداخت. این برنامه در وبسایت Broadway.com پخش شد و بیش از نیم میلیون بازدیدکننده در وبسایت یوتیوب داشت و باعث افزایش سرمایه "صندوق بازیگران" شد که از اجراگران خانه نشین به سبب تعطیلی ها حمایت می کند. مخاطبان یک بازدید از زیرزمین خانه پَتی لوُپوُن داشتند و بازیگری که نقش "تینا تِرنِر" را در بِرادوِی بازی می کند، در وان حمام برای آنها آواز خواند.

با وجود اینکه "سرگرمی سازی با پیژامه" اشکال مختلفی دارد، متخصصان می گویند که آنها در یک ویژگی مشترک هستند: افزایش صمیمیت به وسیله زدودن لایه های جذابیت برنامه های تلویزیون مدرن و همچنین، عدم سوددهی.

پائول وُنتوُرِک سردبیر وبسایت Broadway.com که "برنامه رُزی اوُدانِل" را از راه دور از خانه اش در بخش شمالی نیویورک کارگردانی کرد، گفت که "مخاطبان دیگر اهمیتی به گریم، موها و لباس مهمانان نمی دهند. مهمانان هم همینطور. این شکلی است که شما در آشپزخانه تان هستید و من در اتاق پذیرایی هستم و پَتی لوُپوُن در زیرزمین خانه اش است. و این باعث می شود شما احساس کنید که اجراگران را طوری می شناسید که پیشتر، اینگونه آنها را نمی شناختید".

وُنتوُرِک گفت زمانی که او یکی از نخستین نمونه های پیشگام را می ساخت، او نمی دانست قالب جدید سرگرمی در دوران شیوع ویروس کرونا را چه نام نهد از آنجا که وامدار منابع مختلفی مانند برنامه های گفتگومحور، پادکست ها و برنامه های رجعت به گذشته MTV Cribs بود.

این حس خودانگیختگی در مارک آرمسترانگ نیز به وجود آمد که طولانی ترین رویداد زنده با نام "نمایش های بیست و چهار ساعته" را برگزار می کند. این برنامه که توجه نویسندگان و بازیگران نامداری را جلب کرده است شامل یک بازیگر می شود که همراه با خودش، یک شمع و یک دست لباس می آورد که یک نمایشنامه نویس، یک تک گویی پنج دقیقه ای بر اساس آن می نویسد و بازیگر، آن تک گویی را در یک بازه زمانی بیست و چهار ساعته اجرا می کند.

به طور معمول، این رویداد با بلیط فروشی روی صحنه برادوی انجام می شود هرچند این نمایش، هفته گذشته با یک نسخه ویدئویی تغییریافته در فضای مجازی، "تک گویی های جهانی" سازگاری یافت که نتایج متفاوتی حاصل شد.

آرمسترانگ راجع به این تلاش تازه که بازیگران را در خانه و از نمای نزدیک کلوزآپ به نمایش می گذارد به صورتی که دیوید کِراس کمدین در وان حمام خانه اش اجرا می کند، گفت که "این صمیمیت، تغییرات شگرفی ایجاد کرده است. ما بعد از یازده سپتامبر، بعد از بحران های اقتصادی و بعد از طوفان کاترینا، برنامه های زیادی اجرا کردیم اما من، فکر می کنم مردم با این بیشتر از حتی آنها، ارتباط برقرار کردند که دلیلش مکان و شرایط اجرای این برنامه ها است".

اولین برنامه آنقدر در جلب نظر هر دو قشر مخاطبان و استعدادها موفق عمل کرد که به سرعت، دومین برنامه با حضور نامزد جایزه اُسکار مایکل شَنوُن و ستاره نمایش "هَمیلتوُن" داوید دیگز ساخته شد. همچنان، با همه این تلاش ها، کسب درآمد نه یک انتخاب و نه یک هدف است و بیش از همه، به یک عایدی کوچک از تبلیغات محدود شده است. سازندگان می گویند که این موضوع در حال حاضر، یک چالش به شمار نمی رود زیرا استعدادها به طور معمول، حاضر به همکاری بدون دریافت هیچ دستمزدی هستند.

تهیه کنندگان می گویند که این گرایش به استفاده از تازه کاران دارد اتفاق می افتد چون فعالان شرکت های بزرگ سرگرمی به صورت گسترده حوزه رسانه را به حال خودش رها کردند. مسابقات ورزشی دیگر برگزار نمی شوند، سالن های سینما بسته و برنامه های ساخته شده به شکل روز به روز، ملغی شدند و برنامه های نمایشی در ساعات پرمخاطب روز، باید با دقت قسمت های جدید را منتشر کنند زیرا به زودی، به اتمام می رسند، به طور مثال: اشخاصی که این برنامه ها را مدیریت می کنند، در حال وضع اقدامات فاصله گیری اجتماعی هستند و می کوشند تا از استعدادها و کارکنان محافظت نمایند. حتی مجریان بسیاری از برنامه های شبانه تلویزیونی، که در زمره فعالترین ها هستند، در این روزگار، اغلب به اجرای برنامه های تک گویی ساده می پردازند.

آرمسترانگ گفت که "اینجا، یک خلاء وجود دارد که تلاش خیلی از ما بر این است تا آن را پر کنیم".

گاهی، حتی مخاطبان وارد این کارزار می شوند. اَشلی فاسِت سرپرست اجرایی شرکت استارداست، بستری که در آن، مخاطبان می توانند واکنش ویدئویی به برنامه ها و فیلم ها نشان دهند، گفت که این نرم افزار، شاهد یک افزایش سی و پنج درصدی در استفاده روزانه از زمان آغاز فاصله گیری اجتماعی بوده است. او یادآور شد که بخش اعظمی از ویدئوهای بارگذاری شده، کاربرانی را به نمایش می گذارد که درباره قرنطینه شان صحبت و از این نرم افزار، به عنوان یک فیلم عرضه کننده واقعیت و یک جلسه درمانی استفاده می کنند.

برخی سلبریتی های سرشناس نیز وارد این بازی پیژامه ای شده اند. کُمیل نانجیانی و اِمیلی گوُردوُن، زن و شوهر نویسنده فیلم سینمایی موفق "دردسرهای یک بیماری" در سال 2016، در میان کسانی جای گرفتند که آغازگر پادکست های جدیدی بودند که از قرنطینه سخن می گویند. "ماندن در خانه با کُمیل و اِمیلی" به زبان طنز، توصیه های کنایه آمیز راجع به طریقه زندگی و کار در کنار هم در خانه به صورت صلح آمیز، الهام گرفته از تجربه خودشان در ارتباط با گوردونِ مبتلا به نقص در سیستم ایمنی بدن ارائه می کند.

به طور قطع، بی قراری نقش مهمی در این حرکت ها بازی می کند: مردمان خلاق، در خانه، در یک بستر ارتباطی با طرفداران قرار می گیرند با دستگاهی که به آنها، اجازه داده پراکنی در سطح جهان را می دهد.

اما خالقان، همچنین، اظهار دارند که این نوع عرضه حاوی یک اندیشه جدی تر است بدین صورت که این ویروس، باعث شد که آنها به شکل توامان، به یک نیاز و یک فرصت پیش آمده برای پس زنی جذابیت های تلویزیون مدرن پی ببرند. آنها به جنسی از تلنگر در معادله رسانه مدرن اشاره می کنند: اگر فرهنگ اینفلوئنسرها در شبکه های اجتماعی از مردمان عادی، ستاره می سازد، "سرگرمی سازی با پیژامه"، ستاره ها را به شمایل مردمان عادی درمی آورد.

وُنتوُرِک عنوان کرد که "من فکر می کنم که شما در حال تماشای پایان آنچه هستید که شبکه های اجتماعی آغاز کردند. امروزه، حتی اشخاص مشهور تمایل دارند که یک دوربین به خودشان در یک حالت بدون رتوش و آسیب پذیر وصل کنند".

ولی اینکه تا چه مدت مخاطبان تمایل دارند همچنان خودشان را با چیزی که به صورتی جسارت آمیز با بودجه اندک ساخته است، وفق دهند، هنوز یک سوال بی پاسخ است؛ چه زمانی طراوت و تازگی مشاهده ستارگان درپیژامه شان رنگ می بازد و این روند به همان سرعتی که شروع شده است، تمام می شود. درک ماهیت این پیشآمدها می تواند فریب دهنده نیز باشد؛ بدون ایجاد مجراهای بازاریابی یا شگردهای تبلیغاتی، مصرف کنندگان باید خودشان دست به کار کشف آنها در زمان وقوعشان بشوند تازه اگر دیر نشده باشد.

سپس پای این موضوع به میان کشیده می شود که در این شمایل در همین قالب بنیادین خودش و در یک وضعیت اغلب بی توجه به مسائل مالی بماند. همچنانکه قرنطینه ادامه می یابد، متخصصان می گویند که شرکت ها می توانند راهی جلو پای این رسانه بگذارند که هنرمندان کوچکتر را از عرصه رقابت خارج کند و آن را از سطح جامعه به سمت سودآوری حرکت دهد.

راشکوف گفت که "من نمی دانم که این مقوله، یک هفته یا یک ماه دوام خواهد داشت. بسیاری از برنامه های شبانه تلویزیونی اعلام کردند که دوباره، پخش شان را به شکل تولیدی در خانه شروع می کنند انگار که پخش کنندگان تلویزیونی به سیطره زیبایی شناسی پیژامه در تلویزیون علاقه مند هستند. به طور مثال: "زنده با جیمی کیمِل" برنامه هفته آینده خودش را از خانه اش و با مصاحبه با اشخاصی همچون جِنیفر اَنیستوُن و ساموئل اِل جَکسون به روی آنتن می فرستد.

اما برخی در صنعت سرگرمی معتقد هستند که این تغییرات می تواند به یک اتفاق سعادتمندانه بیانجامد. آنها می گویند که سرگرمی سازی با پیژامه، به وسیله صنعت فیلمسازی هالیوود از بین نخواهد رفت بلکه آن را با دقت در درون خودش ذوب می کند.

بِکمَن پیشکسوت عرصه تلویزیون گفت که "من فکر می کنم آنها می توانند در کنار هم همزیستی داشته باشند، من واقعا اینطور فکر می کنم. یک نفر در شبکه های پخش کننده به زودی در خواهد یافت که به چه طریقی این صمیمیت را به یک پدیده رسانه های جمعی تبدیل کند".

 

نویسنده: اِستیوِن زِیچیک، خبرگزاری واشنگتُن پُست/ خبرنگار مترجم گیتی آنلاین: فرزاد جمشیددانایی

نویسنده:
نظرات بینندگان
نام:
ایمیل:
* نظر: