پذیرش آگهی و تبادل خدمات با کانال های و سایت های دیگر 09191910422      
کد خبر: ۳۴۳۵۴
تاریخ انتشار: ۲۱ تير ۱۳۹۹ - ۱۶:۳۲
با حضور کارگردان اثر؛
میزگرد مستند «جایی برای فرشته ها نیست» از تولیدات مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی به کارگردانی «سام کلانتری» و تهیه‌کنندگی محمد شکیبانیا و محسن شاه‌محمد‌میراب، جمعه شب در برنامه سینمایی هفت برگزار شد.
به گزارش روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، در این میزگرد، رامتین شهبازی مدرس و منتقد سینما در سخنانی گفت: فیلم سام کلانتری در حال اکران است. ما با یک مستند سینمایی مواجه هستیم که فیلمساز توانسته ابعاد آن را درست رعایت کند، اما چیزی که در این مستند برای من جالب است این بود که ما در فیلم داستانی تکلیفمان با درام و عناصر مشخص است. در فیلم مستند با دو شکل مواجهیم: یکی اینکه خود فیلم ظرفیت دراماتیک شدن دارد؛ دوم اینکه فیلمساز دست و بالش بسته است و فیلمساز باید فرم را ایجاد کند. فیلم سام کلانتری یک بخش دوم دارد. این تیم از ایران خارج میشود و درگیر مسابقه، آن مسابقه درون خود ذات درام را دارد.
وی ادامه داد: فیلم ریتمی تند دارد. در بخش اول خصوصاً در نیم ساعت اول فضای آرامتری دارد. در بخش ابتدایی از بیرون درام ایجاد می‌شود و در بخش دوم از درون. نکته‌ای که وجود دارد این است که از یک تکثر به وحدت می‌رسیم. هرکدام از این شخصیت‌ها می‌توانند نماینده یک دنیا باشد. وقتی دستتان برای لحظات دراماتیک باز است، پس لحظه‌ها باز است. در این فیلم شعار‌زدگی وجود ندارد.
سام کلانتری هم در این نشست اظهار کرد: صحبت برای «جایی برای فرشته ها نیست» برمی‌گردد به این که ورزش و صحبت کردن از آن یک بهانه است برای رسیدین به لایه‌های زیرین که به بانوان و دختران سرزمین‌مان برمی‌گردد و طبعاً جای کار زیاد وجود دارد که در مورد آن کار ساخته شود.
این مستندساز ادامه داد: من اصولاً در زندگی شخصی اهل غر زدن نیستم و امیدوارم. به این باور رسیدم که فیلمساز می‌تواند حرف بزند ولی نباید بیننده را رها کند. هر آنچه که فکر می‌کنید از خطاها و ناهنجاری‌ها را می‌شود گفت ولی نباید نا امید بود. قطعاً بانوان و ورزش بانوان مشکلاتی دارند، ولی ناامید نیستند. فیلم ما در مورد تعدادی دختر است که می‌ایستند و نتیجه می‌گیرند. با با تعدادی دختر مواجه بودیم که هیچ‌کس آن‌ها را نمی‌شناخت و این برای یک کارگردان جذاب است.
کلانتری در پایان گفت: من فکر می‌کنم که دهه‌ای که ما در آن هستیم، فیلم باید طوری ساخته شود که بیننده از دیدن آن لذت ببرد. قصه در بطن همه‌ی آنچه به تصویر کشیده می‌شود باید وجود داشته باشد. هدف این فیلم هم رضایت مخاطب بود. من قبل از شروع به ساخت آن با سرمربی تیم سه ماه صحبت کردم. او در مورد بازیکنان با من صحبت کرد و موقعی که ما ضبط را آغاز کردیم، من آن‌ها را می‌شناختم.
نویسنده:
نظرات بینندگان
نام:
ایمیل:
* نظر: